• Bo Ourtreeoflife_

Welkom kleine Simon

De geboorte van Simon was voor ons een compleet andere beleving dan die van Sam. Bij Sam werden we helemaal overdonderd maar de tweede keer wisten we wat er op ons af ging komen.

De bevalling van Simon was bijna een copy paste van mijn eerste bevalling alleen ging het bij onze tweede spruit heel wat sneller.




My water broke

Om half vijf 's morgens brak mijn water (net zoals in de film) en vrijwel onmiddellijk kreeg ik korte, maar pittige weeën. Mijn valies stond thuis al lang klaar, toch liep ik rond al een kip zonder kop. En Ruben... net hetzelfde. Je zou denken dat je dat je bij een tweede kindje meer geroutineerd bent... niet dus! :D Voor we vertrokken nam ik eerst nog even een douche en bracht ik nog een laagje make-up aan want dat mocht zeker niet ontbreken. (Oh ja, zelfs dan denk ik aan de foto's die gemaakt zullen worden. Het zijn herinneringen voor het leven. Niet waar? ;) ) Sam haar meter was ondertussen thuis aangekomen om op haar te passen en op tijd naar de opvang te brengen. Daar moesten we ons gelukkig al geen zorgen over maken.



De bevallingskamer

Het moment dat we de bevallingskamer binnen kwamen werden we alle twee even stil. Het was exact dezelfde kamer waar Sam 2,5 jaar geleden haar eerste gilletje slaakte. Het was zo gek om er terug te zijn... Ruben en ik namen elkaar even stevig vast en keken elkaar met tranen in de ogen aan. Het was zover, ons tweede kindje zou binnen enkele uren in onze armen liggen. Dat intense gevoel, dat ik toen had, vergeet ik nooit meer.


Het was ondertussen 7.00 toen we ons installeerde in de bevallingskamer. Ik maakte al snel duidelijk aan de vroedvrouw dat ik graag mijn epidurale prik wou krijgen. Er zijn heel veel vrouwen die hun bevalling 'bewust' willen beleven... Maar zelfs met zo’n prik kan ik je verzekeren dat ik het heel bewust beleefd heb ;)

Om half 9 (ondertussen had ik 4 cm) begon de verlossende epidurale zijn werk doen. Heel lang heb ik dus geen voelbare weeën gehad maar ik vond dat ik genoeg had afgezien :D Kwestie van mijn energie een beetje op te sparen voor na de bevalling... ;) Gelukkig bevestigde de vroedvrouw dat mijn weeën erg pittig waren en dat een epidurale een goed idee was. “Goed kind! Ze komen ook niet meer met paard en kar naar het ziekenhuis hé. Als jij graag een epidurale hebt, dan zorgen wij daarvoor.” Haar woorden klonken als muziek in mijn oren.


De epidurale deed goed zijn werk. En eerlijk die prik valt echt reuze mee. Gewoon goed ontspannen, naar voren leunen en een kromme rug maken. Ze zetten een epidurale tussen twee weeën door dus geef tijdig aan wanneer je een wee voelt opkomen. Na enkele minuten voelde ik de pijn wegebben. ( Weetje: Dit wil ik nog even meegeven. Een epidurale kan niet uitwerken! Ze moeten gewoon wat extra geven wanneer het bijna op is.)

Bij Sam heb ik na mijn epidurale uren op handen en knieën moeten liggen omdat ze een sterrenkijkertje was. Ik heb toen nog dutjes kunnen doen tijdens mijn weeën. (Geweldig toch?!) Ik had me dus een beetje aan hetzelfde scenario verwacht. Maar nee hoor! Simon kon niet wachten. Om elf uur kwam de vroedvrouw controleren en ze zei: “Ja het is tijd, je hebt volledige ontsluiting.” Ik vond het bijna surreëel. Het ging allemaal zo snel...  Ik was mentaal precies nog niet klaar om hem al in mijn armen te nemen.



Net zoals bij Sam werd mijn bevalling gemonitord en begeleid door een super goede vriendin/gynaecologe van me. Dat maakte het allemaal extra bijzonder, heel persoonlijk en het gaf me ook veel vertrouwen. Het persen ging super vlot. ( Nog een weetje: pre-natale kine kan ik echt wel aanraden. Je leert weeën opvangen en krijgt verschillend perstechnieken mee. En ook tips voor je wederhelft.) Alleen tijdens de voorlaatste pers bleef zijn hoofdje zitten. Die spanning.... jeetje zelfs met een epidurale... In de reflectie van de tl-verlichting zag ik het schouwspel en ik dacht bij mezelf: “Neeeee! Kom er uit!!!” Maar ik mocht niet persen tot mijn volgende perswee. Anders zou ik scheuren. Die enkele seconden waren echt even k*t (kwestie van een leuke woordspeling te gebruiken 😉) Maar uiteindelijk, na 5 keer persen was hij daar, om 11u16. Onze Simon, ons prachtig kereltje.

Ik weet nog goed bij Sam haar geboorte dat mijn vriendin/gynaecologe Sam aanreikte en zei: “Pak haar maar”. Ik wist toen echt niet wat te doen: “Hu? Is dat mijn baby?” Het was zo gek en het drong toen helemaal niet tot me door. Bij Simon was dat helemaal anders. Geen onzekerheid of verwarring meer. Ik voelde me onmiddellijk opnieuw mama en heb echt genoten van elke seconde.


Dat gevoel wanneer hij voor het eerst op mij lag, heerlijk skinnen. Die oogjes die me aankeken, die kleine bewegingen van zijn mondje en die mini-handjes... Dan besef je pas echt hoe mooi het leven is. Puur geluk en liefde overheersten op dat moment. Ik voelde onmiddellijk dezelfde intense liefde die ik ook voor Sam voel. En vrijwel onmiddellijk dacht ik: “Ik wil er nog één!” Blame the hormons ;) (Een derde sluiten we niet uit maar is voorlopig niet aan de orde;) )


Na de bevalling hebben we lang gewacht voor we iemand hebben gebeld. We wouden echt even genieten van die eerste momenten met ons drietjes. Heerlijke uren waren dat! Daarna was het tijd om Sam voor te stellen aan haar kleine broertje.





Eerste kennismaking met kleine broer

We vonden het heel belangrijk om Sam zoveel mogelijk te betrekken bij de komst van haar kleine broer. Daarom had ik aan mijn ouders gevraagd om Sam eerst even naar het ziekenhuis te brengen en ons viertjes een uurtje alleen te laten. Zo konden we samen wennen aan ons nieuwe gezinnetje zonder de hectiek van het enthousiaste bezoek. Ik ben echt heel blij dat we het zo hebben aangepakt. Sam had niet beter kunnen reageren. Ze wou hem onmiddellijk een kusje geven en vastpakken.


Onze harten liepen over van liefde. Onze dochter zo zien met haar broertje... ♥️  Van Instamom Jolien Laenen kreeg ik het idee om Sam bij ieder bezoekje een cadeautje te geven. Dat vond ze geweldig! Gewoon kleine dingen zoals stickertjes, plakboekje, kleurpotloodjes...  Op die manier kreeg ze ook een beetje 'speciale aandacht'.

(Neem ook zeker wat speelgoed mee als je zelf al een kindje hebt of veel bezoek van kindjes verwacht. Dan kunnen ze zich wat bezighouden. Ik was dat vergeten. Gelukkig had ik lieve vriendinnetjes die daar wel aan gedacht hadden 🙈)




Borstvoeding

Net zoals bij Sam wou ik ook bij Simon borstvoeding geven. Ik was heel benieuwd of het nog evenveel pijn zou doen. Verrassend genoeg viel dat heel goed mee. Pijnscheuten die mijn tenen krulden, bleven deze keer gelukkig uit. Precies alsof mijn borsten het nog gewoon waren van Sam. :D

Ondanks dat ik al wat ervaring had met Sam heb ik me deze keer goed laten begeleiden in het ziekenhuis. Dat is volgens mij echt cruciaal bij borstvoeding om kloven te vermijden maar ook om je handigheid er wat in te vinden.

Wil je graag bv geven, dan raad ik je alvast aan om bij iedere voeding even de verpleegster te bellen om te helpen bij het aanleggen. Zelf vond ik dat soms vervelend omdat ik geen 'last' wou zijn voor de verpleegsters. Voortdurend op die knop duwen, ik had het daar soms moeilijk mee. Moeilijk om zo 'bediend' te worden. Gelukkig vonden ze dat zelf ook belangrijk en stonden ze erop. Dat verlaagde de drempel.

De tweede nacht was een pittige nacht maar daar had ik me ook aan verwacht. Het blijkt typisch te zijn. Bij Sam had ik toen bijna de handdoek in de ring gegooid wat borstvoeding betreft. Je begint moe te worden, de borstvoeding zuigt al je energie op en je baby’tje is een pak onrustiger. De borstvoeding is uiteindelijk zeer snel op gang gekomen en Simon kwam goed bij.



Ik had twee super vlotte bevallingen en daar ben ik heel dankbaar voor. Ik hoop dat dit verhaal voor sommige mama's in spe dan ook een beetje rust kan brengen. Want ik herinner mij de horrorverhalen die ik vaak voorgeschoteld kreeg toen ik zwanger was. Maar het kan dus ook zeker vlot gaan. Laat alles gewoon op je af komen. En wil je een epidurale? Durf het dan zeker te vragen en wacht niet te lang!


Liefs

Bo

© Ourtreeoflifeblog

  • Instagram - grijze cirkel